sobota, 3 maja 2014

Cichy mlask migawki

    Gdyby ktoś, kiedyś powiedział mi, że kupię aparat z powodu dźwięku jaki wydaje migawka, to bym się mu w czoło popukał i szeroko roześmiał. Co za bezsens, kierować się takim kryterium wyboru. Życie jednak lubi figle płatać i kpić z naszych przekonań. 
   Przy każdym bliższym spotkaniu z leśną żywiną, gdym siedział zaczajony w krzaczorach i trzęsącymi z emocji rękoma obsługiwałem aparat, mierzyłem się z pewnym, dość zasadniczym problemem. Otóż im bliżej był zwierzak, tym szybciej go zdjęcia płoszyły. Powodem była paskudnie głośna praca aparatu, a konkretnie lustra, które musi zostać podniesione na czas otwarcia migawki. Dźwięk ten, całkowicie obcy w leśnym otoczeniu, był przez zwierzęta natychmiast wychwytywany, stawiał je na baczność i długo takich niepokoi nie wytrzymywały. Po kilku, kilkunastu fotkach albo uciekały, albo oddalały się od źródła hałasów.
   Kombinowałem na różne sposoby aby zjawisku zapobiec. Ubierałem aparat w ubranko, żeby warstwy odzieży tłumiły niepożądany dźwięk, ale uzysk niewielki, a dostęp do przycisków zdecydowanie utrudniony. Żyłem więc z tą smutną przypadłością, aż w ręce moje trafił aparat, który wśród różnych trybów pracy migawki jeden miał wyróżniony literką "S" zapewne od "silentium." Spróbowałem, a do moich uszu dotarł rozkoszny, cichutki mlask zwalnianej migawki. Czysta poezja. Kolejny dziwny przypadek dopisać można do studium decyzji zakupowych.
  Nie musiałem długo czekać na możliwość wypróbowania cudownego urządzenia. Uwaliłem cielsko na mojej ukochanej Leniwej Łące, a przemiły, młodziutki samiec jelenia raczył odwiedzić mnie raptem pół godziny później, wychodząc z lasu nie dalej jak dwadzieścia metrów ode mnie. Z tak bliska migawka spłoszyłaby go w nie więcej jak trzy sekundy, ale nie tym razem. Wyposażony w nową wunderwaffe, cichutko mlaskałem klatka za klatką, klnąc ino, że mi gałęzie w kadr wchodzą, a skłon górki ucina nogi.




   Dźwięki wydawane przez aparat były tak ciche, że popasał na łące całkiem swobodnie, kompletnie nie zdając sobie sprawy, że ma towarzystwo. Krótko potem do kompletu dołączył koziołek. Ten cholernik był niesamowicie czujny. Zamiast spokojnie pogryzać trawkę i młode liście, reagował na każdy głośniejszy ptasi okrzyk, uważnie lustrując otoczenie. Niestety, pora zrobiła się w międzyczasie późna, zakryte chmurami Słoneczko uciekło pod horyzont, w zapadającym zmroku trudno było ustawić ostrość, a bardzo długie czasy naświetlania pozyskanie ostrego zdjęcia nie ułatwiały. 


  Na koniec hurtem wstawiam zdjęcia popełnione w ostatnim czasie. Najpierw nieco kwiatuszków:







   I kilka mniej lub bardziej leśnych:







3 komentarze:

daniel pisze...


Kadry jak zwykle doskonałe :) chciałbym robić takie.

Pozdrawiam serdecznie :)

miki58 -Jarosław Kaczmarek pisze...

Piękne kadry ,ten z lisem mnie urzekł .Nigdy nie udało mi sie go uchwycić .Super .
Pozdrawiam

ewarub pisze...

Chylę czoła przed fotografującym :-)