sobota, 24 września 2016

Stan przedzawałowy



   Uwielbiam przyleśne łąki. Jeszcze bardziej lubię śródleśne. Nie zastanawiałem się nigdy dlaczego. Może z tego powodu, że leśne zwierzaki też je lubią? Z drugiej strony łąki są... nudne. Niełatwo było mi to napisać, bo je lubię, ale to fakt. Gdy nie ma zwierząt stają się mniejszą lub większą płaszczyzną zieleni.
   Gdy zaczynałem (wiele lat temu) biegać z aparatem po lasach, cel był jeden - spotkać zwierzęta. Goniłem do lasu, bo tam mieszkają. Nadal lubię je spotykać ale to las stał się głównym celem wizyt.


   Miałem w tym roku ciekawe doświadczenie. Pojechałem rowerem na wyprawę. Zrobiłem zaledwie 1/4 drogi, gdy przyszedł kryzys. W klacie coś ciśnie, oddechu brakuje, nogi się telepią. Przede mną potężny podjazd i decyzja. Jeśli zjadę w kolejną dolinę to już po ptokach. Nie ma łatwego powrotu.
   Kryzys się nasilił. Zlazłem z roweru, cisnąłem go w krzaki, z trudem wdrapałem się na leśne zbocze, żeby skryć się przed Słońcem. Przez ponad dwie godziny dochodziłem do siebie i starałem się zebrać siły już nie na dalszą drogę, a tylko na powrót do domu. 
   Siedziałem więc sobie i siłą rzeczy obserwowałem las. To niesamowite co światło tam wyrabia. Godzina była młoda - wczesne popołudnie. Na otwartej przestrzeni, na przykład na łące, w tych warunkach nie ma mowy o robieniu zdjęć, zbyt duże kontrasty. W lesie niby też, ale... las w każdej kolejnej minucie wygląda inaczej. Zabawa Słońca z Cieniem trwa nieustanie. Coś, na co przed chwilą nie zwracałem uwagi, bo niepozorne lub wręcz niewidoczne, nagle wybijało się na pierwszy plan jak artyści na scenie, oświetlani przez punktowe reflektory. Siedząc popełniłem kilka fotek, z których trzy wstawiam poniżej. Wszystkie podsunięte przez słoneczne reflektory.




  Na zakończenie sarenka, spotkana przy innej rowerowej okazji. Odpoczywałem na leśnej porębie. Dostrzegłem ją pierwszy i zasłoniłem się... obiektywem aparatu. Przez kilkanaście minut mogłem ją obserwować, aż spokojnie oddaliła się  w inne rejony lasu. 


środa, 25 maja 2016

Zady i walety fotografii rowerowej


   Jak zwykle mam tytułowe skojarzenia. Roger Waters wydał (eony temu) płytę "The Pros and Cons of Hitch Hiking." Dobry album. Szczerze polecam. 
   Wracając do zdjęć. Zaś zaległości straszne. Intensywnie w tym roku uprawiam wycieczki rowerowe w różne dzikie miejsca. Aparat zawsze ze mną, ale zauważyłem, że to się ciężko łączy (dosłownie i w przenośni). Dosłownie, bo plecak foto swoje waży. W rowerowym sporcie waga ważna rzecz, a ja nie dość, że mastodont, to jeszcze garb fotograficznych na plecach. Niby maksymalnie odchudzony, ale 5 kg się uzbiera. W przenośni, bo jakoś ciężko dupsko z roweru ściągnąć, plecak rozpakować i brać się za fotografowanie. W rezultacie, pedałuję jak głupi i wyszukuję powody dla których nie warto się zatrzymać. A to światła nie ma, błoto wszędzie, kleszcze pewnie się w trawie zalęgły, każdy powód dobry, żeby pedałować dalej. W końcu palnałęm się w durny i łysy łeb. To po kiego diabła targasz ten plecak? 
   Wiem dlaczego. Doszedłem do tego rozumem i doświadczeniem. Jak nie ma plecaka, znika nadzieja. Zostaje tylko durnowate pedałowanie. Jak mawiał Forrest Gump, "life is like a box of chocolates..." Kto wie, może za następnym zakrętem zobaczę wilka albo miś sprawi, że rzadki włos na głowie się zjeży (mojej, nie misia). Może światło będzie wyjątkowe lub wydarzy się coś innego, co sprawi, że powstanie ta jedna, jedyna super-fotografia. "Może" jest tylko wtedy, gdy garb na plecach. Bez niego, tylko marność nad marnościami i wszystko marność. I tym iście Watersowskim akcentem...

   







piątek, 18 marca 2016

Straszne zaległości


Żeby chronologię zachować, wypadałoby zacząć od zimowych zdjęć, ale tych w zasadzie brak. Każdego roku skladam solenne obietnice, że "tej zimy sobie poużywam" a kończy się jak zawsze. Kilka ostatnich miesięcy wyjątkowo zmarnowałem i gdyby nie miłe spotkanie z łaniami w lutym, zdjęć nie byłoby żadnych. Skoro już je spotkałem to i fotki wrzucę, ale na samym dole bo teraz nastał czas kwiatuszków. Wiosna już Szanowni Państwo!











poniedziałek, 2 listopada 2015

Jesiennie, kolorowo

   Tak sobie dumam, że przyroda, przed zimą, żegna się wyjątkowymi barwami, próbując wynagrodzić kolejne sześć miesięcy szarówki. Tym razem odpuściłem Eldorado. Celowo pojechałem w zupełnie przeciwpołożnym kierunku, licząc, że nie spotkam jeleniówki. Niestety, spotkałem, w ilościach wprawdzie mniejszych, ale i tam jest dokuczliwa. Mimo przebrzydłego owada i dość chłodnej (acz słonecznej) aury, popołudnie było przemiłe.










   Czarnego spotkaliśmy w sobotę. Szczęśliwie, postanowił przysiąść na brzozie, dosłownie nad naszymi głowami i stukał sobie radośnie. Strasznie lubię to ptaszysko, towarzysza wypraw zimowych. 



wtorek, 6 października 2015

Kompletne zezwierzęcenie


   Sam nie wiem, czy tytuł wpisu to pochodna fotografii weń zamieszczonych, bo jakoś tak wyszło, że same zwierzaki, czy może okoliczności, bo za nami rykowisko, myśliwi wypełźli ze swoich nor, żeby racjonalizować mordowanie pod hasłem "gospodarki łowieckiej."
   Ja też wypełzłem. Poszczęściło mi się w tym roku, bo zwierząt spotkałem sporo, niektóre nawet łaskawie dały się sfotografować. Dziki jeno nie dopisały, bo albo o zmroku, albo w mrocznym lesie, ale miałem dwa przemiłe spotkania.
   Akurat przysiadłem pod drzewkiem, żeby odsapnąć, z szansą na zdjęcia, bo przede mną las przecudnej urody się rozciągał. Niestety, dzikom droga inaczej się ułożyła, wyszły za plecami, w bardzo zacienionym miejscu. Locha i dwa podrostki. Urocze i kompletnie nieświadome mojej obecności. Blisko były, ale gałęzie i ciemnica na zdjęcia nie pozwoliły. Ot, dokument jeno:


   Za drugim razem, w innej części lasu, spotkałem całą watahę buszującą w krzakach. Las był wtedy strasznie suchy i szeleściły co niemiara. Głuchy by usłyszał. Dwie lochy z krzaczorów wyszły, a jedna mnie nawet widziała, a może raczej podejrzewała, że coś się w pobliżu czai. Szelest ściółki wyraźnie jej przeszkadzał, więc co jakiś czas przystawała, żeby nasłuchiwać. Zabawnie to wyglądało. Ogon sztywny, locha robi trzy kroki i stop. Znów trzy kroki - stop. I tak kilka razy. Nie udało się, więc mnie z mańki zażyła. Weszła w krzaki, pohałasowała tam chwilę udając, że odchodzi, i zaczajona, zaczęła bacznie obserwować ścieżkę. Jam tego świadom nie był. Dałem się nabrać, postanowiłem podejść bliżej, a ona wtedy chodu już tym razem pewna co za monstrum się w lesie objawiło. Sprytna loszka poniżej, niestety, zdjęcie mocno poruszone. 


  Z pięknym bykiem spotkałem się w sobotę. Nie byliśmy umówieni. Moim celem było zająć uprzednio upatrzone pozycje i poczekać na zwierzęta. Szedłem właśnie przez starą porębę, dramatycznie zarośniętą chaszczami. Pod nogami, ukryte w zieleninie, tysiące gałęzi, pozostałości po ścince. Nie dość, że nie dało się tamtędy iść po cichu, to jeszcze obserwacja otoczenia była cokolwiek utrudniona, bo miast zwierząt wypatrywać, uważałem jakby tu nogi nie skręcić. Na dokładkę, jak to jesienią, w lesie rozszalała się jeleniówka (strzyżak sarni). Przebrzydłe owady atakowały non-stop. W tych okolicznościach omal nie wpadłem na byka, który kompletnie się mną nie interesował. Nie wiem dlaczego. Powinien słyszeć, że cielak jakiś idzie, ale radary nastawił na inną część lasu. Czegoś wypatrywał, czegoś nasłuchiwał, ale szczęśliwie w stronę przeciwpołożną. 
   Zamurowało mnie w pozycji stojącej, z aparatem przy oku. Czekałem aż odwróci głowę w moją stronę. Stałem tak dobrą chwilę. Cyknąłem kilka zdjęć, a on ciągle nie podejrzewał obecności intruza. Ten moment wstrętna jeleniówka wybrała, żeby wylądować na karku, i jak to jeleniówka, dawaj, radośnie pełzać. Bałem się ruszyć, jelenie mają spory kąt widzenia, z drugiej strony za chwilę byk i tak odejdzie, a strzyżak w tym czasie wlezie w czarną...
   À propos, ciekawą anegdotę ostatnio słyszałem. Rzecz zdarzyła się dawno temu, w Lublinie, gdzie jak wieść gminna niesie, w urzędzie pocztwym komuna wybudowała szerokie okienne parapety. W sam raz, żeby sobie przysiąść. Tak też uczynił szacowny profesor, szacownej, lubelskiej uczelni. Ale, jak to za komuny, wygoda obywatela solą w oku urzędników. Pani urzędniczka rozdarła japę: "no i na czym pan siedzi!" Na co pan profesor, integlientnie odpowiedział "na dupie, proszę pani. Na dupie!"
  Nie dałem jeleniówce szansy, ściągnąłem diablicę z karku. Jeleń oczywiście ruch dostrzegł i spoglądaliśmy na siebie przez dłuższą chwilę. To nie pierwsze spotkanie "oko w oko" z rykowiskowym bykiem. W tym okresie są raczej w bojowym nastroju, ten jednak postanowił intruza zlekceważyć i spokojnie odszedł. Dopiero w domu, na zdjęciach zauważyłem, że w walkach stracił jedno oko. Szkoda zwierzęcia. 




W kadr, w nieco innych okolicznościach trafiła też łania:



   Emocje rykowiskowe za nami, ale niedziela przyniosła jeszcze jedną wielką niespodziankę. Po kilkunastu latach w końcu zobaczyłem... wilki. Marzyłem o tym od dawna. Miałem kiedyś niebywałe szczęście słyszeć ich głosy. W całkowitych ciemnościach, na odludziu, czekałem na wschód Księżyca, gdy nagle, nieopodal zawył pierwszy, a potem dołączyła doń cała grupa. Koncert trwał kilka minut, z krótką przerwą. Nocną atmosferę można było kroić nożem. 
   Tropy i odchody wilków widziałem dziesiątki razy, ale zwierzęcia nigdy. Ostatniej niedzieli, podczas wyprawy całkowicie rekreacyjnej, na kocyku i w przemiłym towarzystwie (acz, obowiązkowo w dzikim miejscu), na łąkę wyskoczył najpierw samiec, a chwilę po nim samica. Odległość ponad 200 metrów - zdjęcia wyłącznie dokumentacyjne - ale emocje i radość ze spotkania ogromna. Pogoniłem za nimi do lasu licząc, że może je jeszcze zobaczę, ale próżne wysiłki. Może jeszcze kiedyś się przydarzy.





niedziela, 5 lipca 2015

Pogaduchy z derkaczem



   Razu pewnego włóczyłem się rowerem w poszukiwaniu maków, gdy usłyszałem derkającego w wysokich trawach derkacza. Darł ryja tak zapamiętale, że postanowiłem zawrzeć z nim bliższą znajomość. Siadłem sobie nieopodal trawiastej ściany i zacząłem go wabić. Po kilku minutach wyskoczył wprost na moje kolana. Może ciut przesadzam ale niedużo, wychynął z traw w odległości mniejszej niż pół metra. Ciut za blisko żeby zrobić zdjęcie. Przy drugim podejściu miałem nieco więcej szczęścia i derkacz ślicznie pozował do zdjęć.



niedziela, 28 czerwca 2015

Polne obrazki



   Włóczę się ostatnimi czasy rowerem po różnych, mniej lub bardziej dzikich miejscach. Aparat zawsze ze mną, ale przyznać muszę, że kombinacja rower pod dupą – aparat na plecach, średnio służy fotografowaniu. Trudniej dostrzec potencjalny temat, a im bardziej jestem zmęczony, tym mniejsza ochota na zdjęciowe wygibasy. Nawet jak coś się w oczy rzuci pojawiają się myśli "Słońce za mocne" albo "światła nie ma" i pedałuję dalej. Mimo tych "trudności" coś tam czasami sfotografuję.